Kochani!

Przedstawiam Wam to, na co wszyscy czekali – wyniki Biologicznego Kalendarza Adwentowego!

Wasze zaangażowanie przerosło wszelkie moje oczekiwania. Bardzo cieszy mnie, że wykazaliście się chęciami w poszukiwaniach wiedzy.

Konkurs nie był łatwy, bo wymagał systematyczności, czasu i sporego zaangażowania. Mam nadzieję, że pytania spełniły Wasze oczekiwania i cieszyliście się tym konkursem tak samo jak ja. Oczywiście – czekam na Was w kolejnej edycji – już w grudniu 2026!

I miejsce:

– Wojciech Borsuk 3E (22 pkt)

– Mateusz Węgrzynek 3E (22 pkt)

 

II miejsce:

– Krystian Pisarski 2A (20 pkt)

– Wojciech Sokołowski 1B (20 pkt)

 

III miejsce:

– Maksymilian Brzezina 2A (18 pkt)

 

Niewymienieni z imienia i nazwiska również poradzili sobie świetnie.

Gratuluję Wam!

 

Monika Drężek-Krajewska

Punktualność

Współczesny tryb życia wymaga od nas, aby wiele spraw załatwiać w określonym terminie. Ta właściwość przełożyła się również na kontakty międzyludzkie

– brak czasu i duża liczba zadań do wykonania powoduje, że w wielu miejscach musimy być na czas.

Jeśli umawiamy się z kimś na konkretną godzinę, należy tego czasu przestrzegać. Dotyczy to także punktualnego przybycia uczniów
i nauczycieli na zajęcia szkolne. Spóźnianie się jest w bardzo złym stylu.

Jest to oczywiste w sprawach zawodowych, warto jednak pamiętać, że punktualność obowiązuję wszędzie, także w życiu prywatnym. Szanujmy czas własny i cudzy. Nie jest prawdą, że kobiecie wypada spóźnić się na umówione spotkanie z mężczyzną. Spóźnianie się świadczy o braku szacunku wobec drugiej osoby, skazuje ją na czekanie i niepewności uniemożliwia jej wykonanie w tym czasie innych czynności.

Punktualność wymaga samodyscypliny i dobrej organizacji czasu.

Jeżeli nie możemy zdążyć na umówioną porę, wypada poinformować o tym osobę, która na nas czeka.

 

Uprzejmość.

Uprzejmość obowiązuje wszędzie, zawsze i wobec wszystkich. Dla człowieka dobrze wychowanego uprzejmość jest naturalna. Grzeczne odnoszenie się do szefa, ale pomiatanie podwładnym świadczą o małości
i o niskich pobudkach tego kto tak postępuje Im wyższe stanowisko piastujemy, tym wyższa winna być nasza kultura osobista; nigdy nie wykorzystujemy wyższej pozycji i nie podkreślamy jej w kontaktach z ludźmi od nas zależnymi. Godności nie nosi się w kieszeni; ma się ją we krwi.

 

Za kierownicą.

Nasze ulice stają się coraz bardziej zatłoczone, jednocześnie wszyscy użytkownicy jezdni coraz bardziej się spieszą. Każdy, kto przynajmniej raz stał w korku, rozumie, jak nieznośne jest oczekiwanie na przejazd. Sytuacja na drogach jest frustrująca i nabrzmiała agresją, byle punkt zapalny może wywołać awanturę. Wszyscy korzystający z dróg powinni się stosować do przepisów drogowych, przede wszystkim ze względu na własne bezpieczeństwo. Ulica nie jest wyłącznie naszą własnością. Wszyscy mają jakieś pilne sprawy, dokądś się spieszą lub chcą szybciej dojechać z pracy do domu.

A zatem nie przyspieszą tego:

-krzyki

-wyzwiska

-wykonywanie obraźliwych gestów pod czyimś adresem

Ułatwiamy innym włączenie się do ruchu- nie zmuszajmy ich do ryzykownego lawirowania między pojazdami. Dobrym zwyczajem jest jazda na tak zwany suwak.  Z kolei klaksonu używamy tylko w razie zagrożenia.

 

Telefon komórkowy.

Telefon komórkowy jest ulubionym gadżetem większości społeczeństwa. Problem pojawia się wówczas, gdy posługujemy się tą zdobyczą cywilizacji w sposób nieracjonalny. Korzystając z komórki, należy pamiętać o kilku podstawowych zasadach:

– w miejscach publicznych (restauracje), instytucjach kultury (teatr), instytucjach państwowych (urzędy). Środkach komunikacji (autobus) telefon wyłączamy i chowamy do torebki lub kieszeni;

– z rozmówcą rozmawiamy ściszonym głosem;

– w towarzystwie nie eksponujemy aparatu (do złego tonu należy kładzenie na środku stołu, trzymanie w dłoniach);

-w oczekiwaniu na odpowiedź SMS-ową wskazane są umiar i cierpliwość;

– otrzymanych MMS-ów, bez zgody zainteresowanych, nie przekazujemy dalej;

-pory dzwonienia i formy kończenia rozmowy obowiązują tak jak posiadaczy telefonów stacjonarnych;

-na państwowe sprawdziany i egzaminy szkolne (ośmioklasisty, maturzysty, egzaminy zawodowe) nie wnosimy aparatu; dźwięk telefonu może być przyczyną ich unieważnienia;

– wykorzystanie nagrań i zdjęć z naszego telefonu bez zgody zainteresowanych jest karalne (obowiązuje ochrona danych osobowych
i wizerunku);

– muzyki słuchamy przez słuchawki;

– z gier korzystamy poza czasem pracy lub zajęć lekcyjnych;

Gdy przebywając w towarzystwie, oczekujemy na ważną wiadomość, uprzedzamy o tym Sama rozmowa telefoniczna powinna trwać jak najkrócej.

U lekarza.

Wchodząc do poczekalni, mówimy  „dzień dobry „do przebywających już tam osób; czekając, odpowiadamy na powitania osób dopiero wchodzących.

Czytaj dalej

Zapraszamy po odbiór Dyplomów Zawodowych do sekretariatu uczniowskiego.

 Z poradnika współczesnego savoir vivre’- u.

                 Powitanie i pozdrowienie

 

Pozdrawia się ludzi bardzo bliskich, ale i znanych tylko z widzenia.
Pozdrawiać można także uśmiechem albo krótkimi zwrotami: „Cześć” wśród młodzieży
i między znajomymi, „Dzień dobry”, „Dobry wieczór”, czy „Szczęść Boże” wśród osób starszych.

Skinienie głową czy ukłon to najprostsze formy uprzejmości.

Kto pozdrawia ?

• pierwsza pozdrawia osoba stojąca niżej w hierarchii społecznej –
  a zatem pierwszy kłania się pracownik przełożonemu, uczeń nauczycielowi,
• młodszy pozdrawia starszego,
• mężczyzna kobietę,
• idący stojącego,
• wchodzący już obecnego,
• jadący samochodem pieszego,

 

Ukłon

Sposób, w jaki się kłaniamy, wiele mówi o nas i o naszym stosunku do spotkanego znajomego.

Kłaniamy się spotykając na ulicy domowników i najbliższą rodzinę szczególnie gdy jesteśmy w towarzystwie. Pozdrawiamy wszystkich, których znamy, choćby z widzenia.

Osobom widzianym kilkakrotnie w ciągu dnia kłaniamy się tylko przy pierwszym spotkaniu, przy następnych wystarczy się jedynie uśmiechnąć lub wykonać jakiś przyjazny gest.

 

Co z nakryciem głowy?

Uchylenie nakrycia głowy jest nadal obowiązującym gestem wśród kulturalnych ludzi. Dotyczy to jednak tylko mężczyzn, o ile mają na głowie kapelusz lub czapkę z daszkiem. Nie ma potrzeby ściągać z głowy czapki od munduru czy ciepłej, wełnianej czapki przy pozdrawianiu.

Mijając znajomego, mężczyzna zdejmuje kapelusz prawą ręką, a gdy wyprzedza osobę spotkaną – lewą. Pozdrowić można przez krótkie dotknięcie ronda, w wypadku, gdy mijają się panowie, którym towarzyszą panie.

Wchodząc do pomieszczenia zamkniętego, mężczyzna powinien zdjąć nakrycie głowy.

 

Siedzieć czy wstać

• Kobieta przy powitaniu i pożegnaniu powinna wstać tylko wówczas, gdy wita się z kobietą starszą od siebie lub z kimś bardzo dostojnym
• Mężczyzna powinien wstać zarówno przy powitaniu, jak i przy pożegnaniu.
• Młodzież do lat osiemnastu wstaje przy powitaniu z osobami starszymi.

 

Całowanie w rękę („cmok nonsens”)

Całowanie w rękę nie jest obowiązkiem, przeciwnie – wielu uważa ten gest za zbyteczny i anachroniczny. Część mężczyzn nadal uważa ten gest za elegancką formę przywitania i ceremonialnie całuje kobietę w rękę.
Z pewnością jednak nie należy przesadzać z całowaniem zawsze i wszędzie, jak to się niektórym zdarza.     Ważne jest prawidłowe ucałowanie dłoni – należy pamiętać, że to mężczyzna schyla się do damskiej dłoni nie podnosi jej do góry. Nie całujemy w rękę przez stół, należy obejść mebel.

Przyjmuje się zasadę, że nie całuje się pań w rękę pod gołym niebem, a więc na ulicy, czy w parku.

Pamiętajmy, że pocałunek w rękę jest dawnym zwyczajem i przez inne narody przyjmowany jest z lekkim przymrużeniem oka.

Uścisk dłoni

Uścisk dłoni jest gestem symbolicznym i wiele mówi o naszym stosunku do osoby, z którą się witamy.

 Sposób w jaki podajemy dłoń, może wyrażać przyjaźń, szacunek albo obojętność i lekceważenie.

 Nadal obowiązuje zasada, że:

• osoba starsza pierwsza podaje rękę osobie młodszej,
• kobieta – mężczyźnie,
• przełożony podwładnemu,

 

Należy spokojnie poczekać, a jeżeli osoba starsza czy kobieta nie podaje ręki, poprzestać tylko na ukłonie. Młodzi ludzie zazwyczaj popełniają tę gafę i pierwsi wyciągają rękę, np. do mamy koleżanki.

Przy podawaniu dłoni niezbędne jest przyjazne spojrzenie i miły, ciepły uśmiech. Podając rękę, zawsze powinniśmy spoglądać prosto w twarz osobie, z która się witamy, nie patrzeć w inną stronę, może być to bowiem odczytane jako wyraz lekceważenia.